Dat is nu al bannich lang her, dat mit de Prüfung; man schön weer dat liekers und ik denk, dat ok annere Lüüd dat noch gern lesen dot, ok wenn de Geschicht in den Störschipper 1976 all mol afdruckt woorn is.

Und so weer dat dormols:

Wi haarn uns jo nu al monatelang een mol jede Week in`t Clubhuus dropen und uns mit Betonnung, und Befüürung, mit Deviatschon und Mißwiesung, mit Lichterführung und mit Nebelsignale vullpacke loten.

För een olen Schipper is dat wohl allns bekannt und waard ut`n Ärmel schüddelt; man för Landratten abers, de eers een lütt beten mit de Näs in de Schippere rinrükt, bedüüt dat eene ganz annere Welt.

Verkehrsschiller kennt man jo von`t Autofohrn, dor givt dat ok dreeckige und quadratische Tafeln, wo man sik no richen mutt. Ok Lichtersignale sünd bekannt - rot öber geel öber greun - sogar an de Stüürbordsiet und an dee Backbordsiet von den Straat stoht nachts witte Kattenogen fast anbröcht, man de Lichter in de Seefohrt sünd doch een anner Ding, se hebbt meht Bedütung, man mutt vör ehr Respekt hebbn, se  seggt di: Wenn du mi nich sühst, warst du öbermangelt, süppst aff, kannst di de Welt von ünnen bekieken!

Mit solche Gedanken keem de Prüfungsdag jümmers neger ran. Wi harrn ok de Anleggermanövers övt, de gängigsten Knoten utprobeert und de olen Prüfungsfrogen dörbüffelt.

Am 22. Mai weer dat denn sowiet. Klock acht schull dat losgohn, und as wi (mine Fruu und ik) kott vör acht ankeemen, seten de anneren Kandidaten schon mit opgeregten Gesichtern op ehre Plätze und töben op  uns. Dree Prüfers wörn schon um halv acht ankomen, se harrn swattet Tüch an und ik dach toeers, wi schulln to Beerdigung mit dree Pasters. De lüttste von jem see ganz manierlich ut, ok de grote mök een fründlichen  Indruck; man de mittlere sett so`n ironischen Grientje op, so dat ik dach, vör den muß du di vörseeen, de puult di een öber, wenn he kann. No de allgemeene Begrödung woorn de Prüfungbogens verdeelt, natürlich in  twee Gruppen, von weegen dat Affschrieven, und los güg dat.

Ik kunn vör Opregung meis mien eegenen Nomen nich schrieven. Glieks bi`n Vörnomen rutschen mi doch glatt twee „r“ rut anstatt twee „n“. As ik jedoch de Frogen to seen kreg, güngen mi de Ogen öber: Dat kunn  doch worraftich nich angohn! Dat kunn ik jo allns! Ik mutt seggen, `n beten baff weer ik nu doch. Dor hett man so veel büffelt und dat weer gorni nödich west. Bi`t Röberschuuln no de anneren Kandidaten kunn ik marken, dat allgemeen de Stimmung stiegen dünn, und no annerthalf Stünn harrn wi dat achter uns.

Nu keem de praktische Prüfung an de Reeg. Wi schulln ünner Motor vörschippern. De een Schof güng an Bord von de „CASTOR“ und de annere von de „ILSE“. Dat is jo nu een Klacks dach ik, dor keem de Prüfer an Bord, de  mit den Grientje. He schick ok glieks alle ünner Deck bit op een, und dat wör ik. Ik schull toeers losföhrn.

„Dann fahren Sie das Boot aus den Hafen“ sä he un grien mi an. Verdori noch mol, dat Boot ut`n Haben fohrn, da harrn we nich övt, dat harr ik no nie nich makt! We harrn ok noch keen Hochwater deshalb leep  op de Stör noch Strom! Mann över Bord, Anlegemanövers gegen den Strom, Rüchwarts, weer uns inbleut woorn, aber ut den Haben rut?

Ik dach bi mi, mehr as scheefgohn kann dat nich, gev lut Kommando to`n Linen losmoken, eers vör, dann achter. Jens, uns Utbilder und Bootseegner harr schon den Moter anloten, ik gev lütte Fohrt vörut und kiek an, dat güng beter as ik dach. Kott vör de Schleus greep Jens nu doch in`t Ruder, he harr wohl doch `n beten Schiß vör sien Boot, und dann weer ik wedder an de Reeg. De Prüfer harr dat gornich mitkregen, jedenfalls leet he  dat Boot no ungefähr 100 Meter opstoppen und sä: „Der Nächste bitte!“

Dat güng jo goot, dach ik und suus mit een Satz ünner Deck. Bi de Fruunslüd marken wi, dat se länger fohrn müssen. He nehm ehr banning in de Kneep. De een schull an`n Steg vör de Schleus anleggn, de annere schull genau op de Infohrt toholn, obwohl an düsse Eck een asige Strömung wer, de dat Boot jümmers afdriven leet. Eene von de Fruuns weer besoners opgeregt. Jens stünn achter ehr und drück mit een Foot dat Stüür no  Backbord, wegen de Afdrift, se dach aber, dat weer de Strömung und drück mit Gewalt gegenan. So güng dat `ne ganze Tied, bet se endlich aflöst worr. De letzte von uns harr dat Pech, wedder in den Hoben torüch to  fohrn. Dat mök se abers sehr goot, we harrn jo nu ok Stauwater, so dat de Stimmung wedder stiegen dä. As dat Boot fast mookt weer, frog de Prüfer, ob ok all eenmol fohrt harrn und dorop güng`t an Land.

Nu keem de spannende Moment, wo dat Resultat bekannt geben warrn schull. Wi versammeln uns wedder in`t Klubhuus und no een kotten Ogenblick kregen wi to hörn, dat alle Kandidaten de Prüfung bestohn harrn, sogor ohne mündlich Naprüfung!

Dat wörr natürlich een scheunen Ogenblick för uns und ick glöv, wi weern alle een beten stolt.

Hermann Müller